Tuesday, June 3, 2014

ഉസ്‌കൂള്‍

''ആഹ്ലാദമേറുന്നു നാളെ -പ്പാഠ-
ശാല തുറക്കും ദിവസം
ഏറിവരുന്നൊരാനന്ദത്തിന്റെ
വാതില്‍ തുറക്കും ദിവസം.
കൊച്ചുതലമുടി ചീകി-യമ്മ-
യുമ്മവെയ്ക്കുന്ന ദിവസം
ഓണത്തിനച്ഛനെടുത്ത -പാവു-
മുണ്ടുടുക്കുന്ന ദിവസം
പുസ്തകസ്സഞ്ചിയുമായി-തങ്ക-
മൊത്തിറങ്ങുന്ന ദിവസം
പാടത്തിന്‍വക്കത്തു നില്ക്കും - ഓണ-
പ്പൂവുമായ് കൊഞ്ചും ദിവസം.
മാന്തളിരുണ്ട കുയിലിന്‍-പാട്ടി-
ങ്ങേറ്റുപാടുന്ന ദിവസം
അച്ഛനെപ്പോലോമനിക്കും- ഗുരു-
നാഥനെ കാണും ദിവസം.
ആഹ്ലാദമേറുന്നു നാളെ-പ്പാഠ-
ശാല തുറക്കും ദിവസം.''

നല്ല ദിവസം/പി. കുഞ്ഞിരാമന്‍നായര്‍

Wednesday, May 21, 2014

മലയാളി ഹോട്ടൽ

കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ മുൻപ് ഞാൻ ഞങ്ങളുടെ "മദ്യ" തിരുവിതാംകൂറിലെ ഒരു മലയാളി ഹോട്ടലിൽ കയറി. (മലയാളി ഹോട്ടൽ = ഉടമസ്ഥൻ വേയ്റ്റർമാർ ഉൾപടെ എല്ലാവരും മലയാളികൾ ) സ്വർണക്കടയിൽ കയറിയ ചെറുപ്പക്കാരിയെ പോലെ എല്ലാ മേശയിലും ഒന്നു പരതി എങ്കിലും എല്ലാ മേശയുടെ മുകളിലും ചുറ്റുപാടും മുൻ സന്ദർശകരുടെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ‍ കിടക്കുന്നു. ഏതായാലും ഒരു മേശയിൽ ഞാനും ഇരുന്നു. കാഷിയറും രണ്ടു വേയ്റ്റർമാരും ശബ്ദ മലിനീകരണ നിയമങ്ങൾ അനുവദിച്ച 80 ഡെസിബെൽ കടന്നു 800 ഇനും മുകളിൽ പ്രവർത്തിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ടി വി യിലേക്ക് നോക്കി എല്ലാം മറന്നു തൊണ്ടയിൽ എല്ലു പോയ കൊക്കിനെ പോലെ മുകളിലേക്ക് നോക്കി നിൽകുന്നു. മൂന്നു നാല് വേയ്റ്റർമാർ അടുക്കള ഭാഗത്ത്‌ സൊറ പറഞ്ഞു നിൽകുന്നു. ല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ബുദ്ധ ഭഗവാന്റെ മുഖത്തെതിനേക്കാൾ ശാന്തത. ഇവരുടെ തൊഴിൽ സമയത്തെ പിരിമുറുക്കം ഇല്ലായ്മ ജപ്പാൻകാര് കണ്ടു പഠിക്കണം എങ്ങിനെ ഒരു വേയ്റ്ററുമായി ആശയ വിനിമയ ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാം എന്നായി എന്റെ ആശങ്ക. അപ്പോഴാണ്‌ ടി വി ശബ്ദത്തിന്റെ ഇടയിലൂടെ ഞാൻ കേട്ട ശബ്ദ ഭാഷ.
ശൂ .. ഷൂ ....ശൂ.
ഇതേ ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പലരെയും അവിടെ കാണുവാൻ കഴിഞ്ഞു. ഇത് എനിക്ക് നല്ല പരിചയം ഉള്ള ഭാഷ. പക്ഷെ ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൻപുറത്ത് ഇതിന്റെ അർത്ഥം വേയ്റ്റർ...വേയ്റ്റർ എന്നല്ല. പെടുക്കൂ പെടുക്കൂ എന്നാണ്. ഇവിടെ അമ്മമാർ പിഞ്ചു കുട്ടികളെ മൂത്രം ഒഴിപ്പിക്കുവാൻ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ശബ്ദം ആണ് ശൂ .. ഷൂ ....ശൂ. പിന്നെ അമാന്തിച്ചില്ല ഞാനും ഇടക്കിടെ ശൂ .. ഷൂ ....ശൂ വെച്ചു കൊണ്ട് ഇരിപ്പായി. ഒരു വേയ്റ്റർ കൊടുങ്കാറ്റു പോലെ വന്നെങ്കിലും ഞാൻ വാക്കുകൾ നെയ്തെടുക്കുന്നതിനു മുൻപ് എന്നെ കടന്നു പോയി. പോയ വഴി 180 ഡിഗ്രീ തല തിരിച്ചു ഞാൻ ഒന്നു നോക്കി അങ്ങോട്ടും ഒരു ശൂ .. ഷൂ ....ശൂ വെച്ചുകൊടുത്തു. ടിയാൻ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു പുറകിൽ കൂടി വന്നു എന്റെ മുൻപിൽ അടുക്കള ഭാഗത്തെ വിദൂരതയിലേക്ക് നോക്കികൊണ്ട്‌ ഗൌരവത്തോടെ ചോദിച്ചു.
"എന്തു വേണം".
കടുത്ത ചോദ്യത്തിനു മുൻപിൽ ഞാൻ ഒന്നു പരുങ്ങി. ഏഴാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിപ്പിച്ച പൗലോസ്‌ സർ കുറ്റത്തിനു പിടിച്ചു കഴിയുമ്പോൾ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം. "എന്തു വേണം". ഒന്നു മുതൽ പത്തു വരെ പറയാം. യേത് പറഞ്ഞാലും അത്രയും അടി തരും.

ചപ്പാത്തി ഉണ്ടോ - ചപ്പാത്തി താമസിക്കും
പറോട്ട ഉണ്ടോ - ചൂട് ഉണ്ടാവില്ല
എന്നാൽ രണ്ടു ഉഴുന്ന് വട തരൂ. ഒരു കാപ്പിയും

രണ്ടാമത് പറഞ്ഞത് അദ്ദേഹം കേട്ടതായി ഭാവിച്ചില്ല. അതിനു മുൻപേ കടന്നു കളഞ്ഞു.
എങ്ങിനെ എങ്കിലും അവിടെ നിന്നു രക്ഷ പെട്ടാൽ മതി എന്നായി എനിക്ക് കുറെ നേരത്തെ കാത്തിരിപ്പിന് ശേഷം ഒരു സ്റ്റീൽ പാത്രത്തിൽ രണ്ടു ഉഴുന്നു വട എത്തി. മേശയിലേക്ക്‌ വെക്കുവാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു,

"മേശ ക്ലീൻ ചെയ്യണം"

എന്നെ അന്യഗ്രഹ ജീവിയെ കണ്ടതു പോലെ ഒന്നു നോക്കിയിട്ട് മൂലക്ക് ഇരിക്കുന്ന അലമാരയുടെ മുകളിൽ നിന്നും അഴുക്കു പറ്റിയ ഒരു തുണി കൊണ്ട് മേശ തുടച്ചു. തുണിയിലെ കുറച്ചു അഴുക്കു മേശമേലും മേശയിലെ കുറച്ചു അഴുക്കു തുണിയിലും പറ്റി അതെ കൈ കൊണ്ട് തന്നെയാണല്ലോ വടയും എടുത്തത്‌ എന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ ഞാൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി പോളോ മുട്ടായി പോലെ കട്ടി ആയ വട കണ്ടു ഞാൻ ചോദിച്ചു,
"കൂടെ ഒന്നും ഇല്ലേ"
"ഇല്ല." 
വേണേൽ തിന്നിട്ടു സ്ഥലം വിട്ടോ എന്ന മട്ടിൽ. ഒരു വടയുടെ പകുതി ഒരു വിധത്തിൽ അകത്താക്കി. ബാക്കി വന്ന വട രണ്ടായി മുറിച്ചും വെച്ചു ഞാൻ ഇരുപ്പായി. വട മുറിച്ചു വെച്ചത് മറ്റൊരാളെ അതു തിന്നുന്നതിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കാൻ വീണ്ടും വേയ്റ്റർ എത്തി "വേറെ" വാക്കുകൾ വളരെ കുറച്ചു ഉപയോഗിക്കുന്ന അദ്ദേഹം മിത ഭാഷി ആണെന്നു മനസ്സിലായി "ബില്ല്". കാപ്പി ഞാൻ ഉപേഷിച്ചു പ്രൈവറ്റ്റ ബസ്സിലെ ടിക്കറ്റ്‌ പോലെ ഒരു കീറ്റ കടലാസ്സിൽ ബില്ലു കിട്ടി ഞാൻ ബില്ലുമായി വാഷ്‌ ബേസിന്റെ അടുത്തേക്ക്‌ നീങ്ങി രാവിലെ മുതൽ ഉള്ള അവശിഷ്ടങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഞാൻ രണ്ടു വിരുലുകൾ കഴുകി കറങ്ങുന്ന കസേരയിൽ ഇരുന്നു ടി വി കാണുന്ന കാഷിയറുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി ബില്ലിൽ 8 രൂപ. ഞാൻ പത്തു രൂപ കൊടുത്തു "ചില്ലറ ഇല്ല". അദ്ദേഹം ടി വി യിൽ നിന്നും കണ്ണ് പറിച്ചു പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു ഇനി മുഖത്തു തുണി ഉടുക്കാത്തത് കൊണ്ടാണോ ഇവരൊന്നും മുഖത്തേക്ക് നോക്കാത്തത് എന്നു ഞാൻ അതിശയിച്ചു. ഞാൻ മൌനം മലയാളിക്ക് ഭൂഷണം എന്നു ധ്യാനിച്ച് കൊണ്ട് പതിയെ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി നടന്നു നീങ്ങി. 

ഇന്നലെ ഞാൻ ഞങ്ങളുടെ "മദ്യ" തിരുവിതാംകൂറിലെ ഒരു തമിഴ് ഹോട്ടലിൽ കയറി. (തമിഴ് ഹോട്ടൽ = ഉടമസ്ഥൻ വേറ്റർമാർ ഉൾപടെ എല്ലാവരും തമിഴന്മാർ) വാതിൽ കടന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഒന്നു അമാന്തിച്ചു സ്ഥലം മാറി ഏതോ ആർട്ട് ഗാലറിയിൽ വന്നു പെട്ടോ കയറി ചെല്ലുന്ന സ്ഥലത്ത് തന്നെ കേരളത്തിലെ സകല ദേവി ദേവന്മാരുടെയും പരിശുദ്ധൻമാരുടെയും ചിത്രങ്ങൾ. കൂടാതെ ശ്രീ നാരായണ ഗുരു, മന്നത്തു ആചാര്യൻ അങ്ങിനെ പലരും. അറബിയിൽ ബിസ്മില്ലാഹി ർ രഹ് മാനി ർ റഹിം എന്നും ഫ്രെയിം ചെയ്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.

ബഹുമാനത്തോടെ പ്രദർശിപ്പിച്ചിരുന്ന പരുമല തിരുമേനിയുടെ പടം കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ഓർത്തു കഴിഞ്ഞ ദിവസം പരുമല തിരുമേനിക്ക് വേണ്ടി പന്തളത്തു തല്ലു ഉണ്ടാക്കിയ കൃസ്ത്യാനികളെക്കാൾ എത്രയോ ആദരവു ഈ തമിഴൻ അദ്ദേഹത്തിനു നൽകുന്നു. ആകപ്പാടെ ഏതോ ആരാധനാലയത്തിൽ ചെന്ന പ്രതീതി. കാഷിയറുടെ മേശയിൽ സാമ്പ്രാണി പുകയുന്നു. തൊട്ടു വെക്കാൻ ചന്ദനവും. കടിക്കാൻ ജീരകവും ഞ്ചസാരയും ഉണ്ട്. അതിൻ ഒരു സ്പൂണും ഉണ്ട് ഒരു മേശ പിടിച്ച ഞാൻ ഇരിക്കുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ ആ മേശയുടെ മുകളിലത്തെ ഫാൻ പ്രവർത്തിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. വേയ്റ്റർമാർ ഒക്കെ യുണിഫോം ധരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഹാളിൻറ്റെ കോണിൽ നിന്ന് യുണിഫോം ഇല്ലാത്ത ഒരാൾ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു "ടായ് അന്ത ടേബിൾ ഒൻപതു കൂപ്പിടടെയ്." ഹോ! ഒരു വീട്ടിൽ ഇന്നത്തെ കാലത്ത് കാർന്നോന്മാർക്കു പോലും കിട്ടാത്ത ശ്രദ്ധ. ഞാൻ ഉറച്ചു ഇരിക്കുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ വേയ്റ്റർ എത്തി. വിലവിവര പട്ടിക പ്രദർശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് എങ്കിലും അയാൾ അത് ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ കാണാതെ പറഞ്ഞു. ഞാൻ ഓർത്തു ഒന്നുമല്ലെങ്കിൽ അത്രയും ഓർത്തിരിക്കുവാൻ ബുദ്ധിയുള്ളവൻ.
ഞാൻ പറഞ്ഞു

"രണ്ടു വട ഒരു കാപ്പി"

അയാൾ പോകുന്നതിനു മുൻപു തന്നെ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ പയ്യൻ വന്നു വൃത്തിയായി കിടന്ന മേശ ഒന്നൂടെ വൃത്തിയാക്കി. റബ്ബറ് കൊണ്ടുള്ള ഒരു ചെറിയ സാധനം വൃത്തിയാക്കുവാൻ ഉത്തമം. റബ്ബർ പ്രയോഗത്തിന് ശേഷം ഒരു തുണി കൊണ്ട് തുടക്കുകയും ചെയ്തു. എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ വസ്ത്രങ്ങളിൽ അഴുക്കു ആവാതെ ഇരിക്കുവാൻ അവൻ ബുദ്ധിയായി മേശയുടെ ഇറമ്പുകളും തുടച്ചു. അപ്പോഴേക്കും വേയ്റ്റർ എത്തി ചൂടുള്ള വടയും ഒപ്പം സാമ്പാറും ചമ്മന്തിയും കാപ്പിയും. ഒരു വട തീരുന്നതിനു മുൻപ് തന്നെ വേയ്റ്റർ വീണ്ടും എത്തി ഞാൻ പറഞ്ഞു "ബില്ല്" നിമിഷങ്ങൾക്കകം ബില്ലും എത്തി വളരെ വൃത്തിയായി സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്ന വാഷ്‌ ബേസിനിൽ കൈ കഴുകി ഞാൻ കാഷിയറുടെ അടുത്തേക്ക്‌ ചെന്നു ബില്ലിൽ 8 രൂപ. നൂറു രൂപ കൊടുത്തപ്പോൾ ഒരു ചില്ലറ പ്രശ്നം ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല. കൃത്യമായ ബാക്കിയും സ്നേഹത്തോടെ ഒരു നോട്ടവും. അർത്ഥം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി "വീണ്ടും വരണം".

ഇറങ്ങുന്നതിനു മുൻപ് അര സ്പൂണ്‍ ജീരകവും കാഷിയറുടെ മേശയിൽ നിന്നും എടുത്തു ഞാൻ അകത്താക്കി വേണ്ടിയിട്ടൊന്നും അല്ല, ഒരു നല്ല സ്ഥാപനത്തിന്റെ അൽപം ഐശ്വര്യം എനിക്കും കിട്ടട്ടെ എന്നു കരുതി.

(മുകളിലത്തെ വിവരണം നൂറു ശതമാനം സത്യമായ കാര്യങ്ങൾ. യഥാർത്ഥ അനുഭവം CNP - Jacob John. ഇത് "ചങ്ങനാശ്ശേരി ജങ്ക്ഷൻ" എന്ന ഫേസ് ബുക്ക്‌ ഗ്രൂപ്പിൽ വന്ന ഒരു പോസ്റ്റ്‌ ആണ്.)

Saturday, May 10, 2014

എന്നാലും എന്റെ തപാൽ വകുപ്പേ!!

ഒരു ദിവസം നട്ടുച്ച സമയം ചങ്ങനാശ്ശേരി പ്രധാന തപാൽ ഓഫീസിൽ ഒരു DVD സുഹൃത്തിന് അയക്കാനായി എത്തി. ഒരു കട്ടിയുള്ള പേപ്പർ കവറിൽ DVD പൊതിഞ്ഞു സ്പീഡ് പോസ്റ്റ്‌ ആയി അയക്കാനാണ് എത്തിയത്. കൌണ്ടറിൽ ഉണ്ടായിരിന്ന ചങ്ങാതി കവർ വാങ്ങി നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു, DVD ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പ്രത്യേകം കവറിൽ ആക്കി അയച്ചില്ല എങ്കിൽ സീൽ അടിക്കുമ്പോൾ ഇത് തകർന്ന് തരിപ്പണം ആകും. കവറിന്റെ മുകളിൽ "DVD Inside" എന്ന് എഴുതിയാൽ പോരെ എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചു. അന്നേരം സീൽ ചെയ്യുന്ന ആൾ ശ്രദ്ധിക്കുമല്ലോ. അയാൾ തുടർന്നു, അങ്ങിനെ എഴുതിയിട്ടും കാര്യമില്ല. സീൽ ചെയ്യുന്നവർ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കില്ല. അവർ ആഞ്ഞു തന്നെ ഇടിക്കും, നിങ്ങളുടെ DVD പപ്പടം പോലെ പൊടിയും. ഞാൻ ഇതിനും മുൻപ് DVD ഇങ്ങനെ അയച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ എന്ന് പറഞ്ഞു. അവിടെ ഉണ്ടായിരിന്ന ഒരു സ്ത്രീ ഉദ്യോഗസ്ഥ ചോദിച്ചു, ഇവിടെ നിന്നാണ് അയച്ചത് എന്ന് ഉറപ്പാണോ? ഞാൻ അതെ എന്ന് പറഞ്ഞു. "DVD എത്തേണ്ടിടത് എത്തി എന്ന് ഉറപ്പാണോ?" ഞാൻ അന്തം വിട്ടു പോയി. തപാൽ വകുപ്പ് ഒരിക്കലും നന്നാവില്ല എന്ന് മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു.

തപാൽ വകുപ്പ് ജീവനക്കാർ ഉരുപ്പടികളിൽ സീൽ ചെയ്യുന്ന കണ്ടു കഴിഞ്ഞാൽ നിലവിളിച്ചു പോകും. പഴയ ചില പോലീസുകാർ പ്രതിയെ കുനിച്ചു നിരത്തി ഇടിക്കുന്ന പോലെ ഉള്ള പ്രവർത്തി. എത്രയോ സാങ്കേതിക വിദ്യ വന്നു പോയി. ഇപ്പോഴും പഴയ സീലിനും, ഇടിയുടെ ശക്തിക്കും മാറ്റമില്ല.

ചങ്ങനാശ്ശേരി റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ (എല്ലായിടത്തും അങ്ങനെ തന്നെ) ചെന്നാൽ കാണാം തപാൽ ഉരുപ്പടികൾ ട്രെയിനിൽ കയറ്റാനായി എത്തിക്കുന്ന കാഴ്ച. പ്ലാറ്റ് ഫോമിൽ നിന്നും തപാൽ ചാക്കുകൾ ട്രാക്കിലെ കല്ലുകൾക്ക് മുകളിലേക്ക് ഒരു മനസാക്ഷിയും ഇല്ലാതെ എടുത്തു ഏറിയും.

തപാൽ വകുപ്പിന്റെ സ്പീഡ് പോസ്റ്റിനു തീരെ സ്പീഡ് ഇല്ല. പേരിൽ മാത്രമേ സ്പീഡ് ഉള്ളു. സ്പീഡ് പോസ്റ്റിൽ തൊട്ടടുത്തുള്ള സ്ഥലത്തേക്ക് അയച്ച കത്ത് കിട്ടണം എങ്കിൽ ചുരുങ്ങിയത് മൂന്ന് ദിവസം എടുക്കും. അതനുസരിച്ച് സാധാരണ കത്തുകൾ കിട്ടാനുള്ള സമയ പരിധി പത്തു ദിവസമായി ഉയർത്തിയിട്ടുണ്ട്!! സാധാരണ തപാൽ സ്പീഡ് പോസ്റ്റിനു നാണക്കേടു വരുത്താൻ പാടില്ലല്ലോ. സേവന മികവിന്റെ കാര്യത്തിൽ സ്വകാര്യ കൊറിയർ കമ്പനിക്കാർ തപാൽ വകുപ്പിനെ എന്നേ മറി കടന്നു. വ്യാപാരികളും, സ്ഥാപനങ്ങളും എല്ലാവരും തന്നെ തപാൽ വകുപ്പിനെ കൈവിട്ടു. സ്വകാര്യ കൊറിയർ കമ്പനിക്കാർ ദിവസേന സ്ഥാപനങ്ങളിൽ നിന്നും കത്തുകൾ ശേഖരിക്കാൻ എത്തിക്കൊള്ളും. നിങ്ങളുടെ കത്തുകൾ അയക്കാൻ റെഡി ആയെങ്കിൽ ഒന്ന് ഫോണ്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞാൽ മതി. അവർ ഓടി എത്തി എത്തിക്കൊള്ളും. 

തപാൽ വകുപ്പേ നിങ്ങൾ വളരെ പിറകിലാണ് എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും. സ്വന്തം  കാലിനടിയിലെ മണ്ണ് ഇളകി പോകുന്നത് നിങ്ങൾ അറിയുന്നില്ല.

Monday, April 28, 2014

എന്നു വരും നീ

എന്നു വരും നീ, എന്നു വരും നീ എന്റെ നിലാ പന്തലിൽ,
വെറുതെ എന്റെ കിനാ പന്തലിൽ

വെറുതെ കാണാൻ വെറുതെ ഇരിക്കാൻ വെറുതെ വെറുതെ ചിരിക്കാൻ
തമ്മിൽ വെറുതെ വെറുതെ മിണ്ടാൻ

നീയില്ലെങ്കിൽ നീ വരില്ലെങ്കിൽ എന്തിനെൻ കരളിൻ സ്നേഹം
വെറുതെ എന്തിനെൻ നെഞ്ചിൽ മോഹം

മനമായി നീയെൻ മനസിലില്ലാതെ
എന്തിനു പൂവിൻ ചന്തം എന്തിനു രാവിൻ ചന്തം

ഓർമയിലെന്നും ഒമാനിപ്പൂ ഞാൻ
തമ്മിൽ കണ്ട നിമിഷം നമ്മൾ
ആദ്യം കണ്ട നിമിഷം
ഓരോ നോക്കിലും ഓരോ വാക്കിലും അർഥം തോന്നിയ നിമിഷം
ആയിരം അർഥം തോന്നിയ നിമിഷം

എന്നു വരും നീ, എന്നു വരും നീ
എന്റെ നിലാ പന്തലിൽ വെറുതെ എന്റെ കിനാ പന്തലിൽ

വരികൾ: കൈതപ്രം
ഈ പാട്ട് കേൾക്കാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക. 

Wednesday, April 16, 2014

ഭക്തി ലഹരി

അമിതമായാൽ അമൃതും വിഷം എന്ന് പറയാറുണ്ട്. ആത്മീയത അമിതമായാൽ എന്ത് ചെയ്യും എന്നതിനെക്കുറിച്ച് എങ്ങും പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടില്ല. പുരുഷനാണോ, സ്ത്രീയാണോ കൂടുതൽ ആത്മീയതയിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുന്നത്? സ്ത്രീകളാണ് കൂടുതൽ ആത്മീയതയുടെ അടിമയാകുന്നത് എന്ന് ഏതെങ്കിലും ഒരു ആരാധനാലയത്തിൽ പോയി പരിശോധിച്ചാൽ ആർക്കും മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ്. ആരാധനാലയങ്ങളിൽ പോയാൽ തീരുന്നതാണോ നമ്മുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ? ആരോടെങ്കിലും വിദ്വേഷം ഉണ്ടെങ്കിൽ അമ്പലത്തിൽ പോയി ശത്രു സംഹാര പൂജ നടത്തുന്നവർ ഉണ്ട്. ശത്രുവിനെ കുടുംബ സഹിതം നശിക്കണം എന്നാ ഉദ്ദേശത്തിലാണ് അവർ അത് ചെയ്യുന്നത്. ശത്രുവിന്റെ മനസ്സിലെ ശത്രുത ഇല്ലാതാക്കാനാണ് അത് നടത്തുന്നത് എന്ന് അവർക്കറിയില്ല. വെറുതെ പ്രാർത്ഥിച്ചാൽ ഫലം കിട്ടില്ല എന്ന് വിചാരിച്ച്, ഉദ്ദിഷ്ട കാര്യം സാധിക്കാൻ കൂടുതൽ നാട്യങ്ങളോടെ പ്രാർഥിക്കുന്നവരുണ്ട്. ഉച്ചത്തിൽ ശബ്ദം പുറപ്പെടുവിച്ചും, കൂടുതൽ അംഗ വിക്ഷേപങ്ങളോടെയും അമ്പലത്തിൽ വന്നു പ്രാർത്ഥന നടത്തുന്നവർ ഉണ്ട്. തങ്ങളുടെ ചേഷ്ടകൾ മറ്റുള്ളവർക്ക് ഒരു നേരമ്പോക്ക് ആയി മാറുന്നത് അവർ മനസിലാക്കുന്നില്ല. ചിലർ അമ്പല നടയിൽ നെറ്റി ക്ഷേത്ര നടയിൽ കൊണ്ടിടിച്ചു പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്‌ കാണാറുണ്ട്. കൂടുതൽ ഇടിച്ചാൽ കൂടുതൽ അനുഗ്രഹം കിട്ടുമെന്നാണ് ഇവരുടെ വിചാരം. ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ ഒരു ചേച്ചി സ്ഥിരമായി ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് കൊണ്ട് ചിലർ അതിനെ കുറിച്ച് ഒരു ഫലിതം ഇറക്കി. ചേച്ചിയുടെ നെറ്റി കൊണ്ടുള്ള സ്ഥിരമായ ഇടി കാരണം കരിങ്കൽ പടികൾ പൊട്ടുകയും, വർഷത്തിൽ മൂന്നോ നാലോ തവണ പുതിയത് മാറ്റി ഇടേണ്ടതായും വരുന്നത്രേ!! 

ഭക്തി ബിസിനസ് ആയി മാറിയാലും കുഴപ്പമാണ്. റ്റെലവിഷനിലെ പുരാണ സീരിയലുകൾ ഇതിനു ഉദാഹരണം. ബ്രിട്ടാനിയ സ്പോണ്‍സർ ചെയ്യുന്ന "ജയ് ഹനുമാൻ"  സീരിയൽ സ്ഥിരമായി കാണുന്ന ചില ഭക്തന്മാർ ഹനുമാൻ ക്ഷേത്രത്തിനു മുൻപിൽ വന്നു നിന്ന് "ബ്രിട്ടാനിയ ജയ് ഹനുമാൻ" എന്ന് അറിയാതെ വിളിച്ചു പോകുന്നതായി പറഞ്ഞു കേട്ടിരിന്നു. വാണിജ്യവൽക്കരണം സർവ്വ വ്യാപിയാണ്. ഈശ്വരനെ പോലും വെറുതെ വിടുന്നില്ല. കുറഞ്ഞത്‌ 50 രൂപയെങ്കിലും പോക്കറ്റിൽ ഇടാതെ ആരാധനാലയങ്ങളിൽ പോകാൻ സാധിക്കുമോ? പോകാൻ സാധിക്കുമായിരിക്കും. പക്ഷെ കച്ചവടക്കാരും, പുരോഹിതരും നിങ്ങൾ പോക്കറ്റിൽ കയ്യിടുന്നുണ്ടോ, പണം എടുത്തു അവിടെ ചിലവാക്കുമോ എന്ന് ഉറ്റു നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ഏഷ്യാനെറ്റിലെ "കൈലാസനാഥൻ" പുരാണ സീരിയൽ ഭക്തിയേക്കാൾ ഉപരി വിഭക്തി ആണ് ഉളവാക്കുന്നത്. അഭിനേതാക്കളുടെ മാദകത്വം നിറഞ്ഞ ശരീര വടിവിൽ തട്ടി പ്രേക്ഷകരുടെ ആത്മീയത തവിടു പൊടിയാകും. പ്രേക്ഷകരെ കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. അതിന്റെ നിർമാതാക്കളുടെ ഉദ്ദേശം കൂടുതൽ പരസ്യ വരുമാനം ആണ്. പ്രേക്ഷകരെ ആകർഷിക്കാൻ അവർ എന്തും ചെയ്യും. നിസ്സാരമായ സാമ്പ്രാണി തിരിയുടെ പരസ്യം നോക്കു. സാമ്പ്രാണി മുതലാളി പറയുന്നു, "ദൈവം ഉണ്ട്, വാങ്ങി കത്തിക്കു കോയാസ് മായ സുപ്രിം സാമ്പ്രാണി തിരികൾ". നിങ്ങളെ ദൈവം ആദ്യം രക്ഷിക്കും!!

മതവും മയക്കുമരുന്നും ഒന്നാണെന്ന് പറഞ്ഞ മർക്സ് ആണ് ശരി. ഇന്നത്തെ കാലത്ത് പുരുഷന്മാർ കുടുംബ പ്രശ്നങ്ങൾ മറക്കാൻ കള്ളുഷാപ്പിൽ (ബാർ, ബിവറേജ് ഷോപ്പ്) പോകുന്നു. സ്ത്രീകള് അമ്പലങ്ങളെ (വഴിപാട്, ജ്യോതിഷം, മന്ത്രവാദം) അല്ലെങ്കിൽ പള്ളിയെ (കൌണ്‍സിലിംഗ്, ധ്യാനം, നൊവേന) ആശ്രയിക്കുന്നു. എല്ലായിടത്തും (മത, മദ്യപാന കേന്ദ്രങ്ങളിൽ) പണം നഷ്ടപെടുന്നു. ഒരിടത്തു നിന്നും പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് ശാശ്വത പരിഹാരം കിട്ടുന്നില്ല. രണ്ടു കൂട്ടർക്കും മനസമാധാനം കുറച്ചു നേരത്തേക്കെങ്കിലും കിട്ടുന്നു. 

Tuesday, April 15, 2014

ആ മാമ്പഴക്കാലം

 എല്ലാവർക്കും ഉണ്ടാവും ഒരു മാമ്പഴക്കാലം. പള്ളിക്കൂടം അടച്ചു കഴിഞ്ഞു പുസ്തകകെട്ടുകൾ ഒരു മൂലക്കൊതുക്കി വേനലവധിയുടെ  തിമിർപ്പിലേക്ക് ഊളിയിട്ടിറങ്ങിയ ഒരു ബാല്യകാലം. ഞങ്ങളുടെ സ്കൂളിൽ വർഷാവസാന പരീക്ഷ പകുതി എത്തുമ്പോഴാണ് എന്റെ നാട്ടിലെ അമ്പലത്തിൽ (വാഴപ്പള്ളി ശിവ ക്ഷേത്രം) പത്തു ദിവസം നീളുന്ന ഉൽത്സവം കൊടിയേറുന്നത്. പരീക്ഷയെ ചവക്കാനോ തുപ്പാനോ വയ്യാത്ത അവസ്ഥ. എങ്ങനെയെങ്കിലും തീർന്നാൽ മതിയെന്ന അവസ്ഥ. അവസാന ദിവസത്തെ പരീക്ഷ എഴുതാൻ പ്രത്യേക ഉത്സാഹം ആണ്. എഴുതി എഴുതി പേന വിരൽ തുമ്പിൽ നിന്നും പറന്നു പോകുന്ന അവസ്ഥ. പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു വെളിയിൽ ഇറങ്ങുമ്പോൾ കൂടുകരെല്ലാം ഒരുമിച്ചു വട്ടം കൂടുന്നു. ക്രിക്കറ്റ് ബാറ്റും, അനുബന്ധ കളി സാമഗ്രികളും ഏകോപിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള കൂടിയാലോചനകൾ. ശിവക്ഷേത്രം ആയതു കൊണ്ട് ഉത്സവത്തിന്‌ എല്ലാ വർഷവും "കിരാതം" കഥകളി ഉണ്ടാവും. മറ്റു കഥകൾ കണ്ടില്ലെങ്കിലും "കിരാതം" കാണാൻ പോകും. കുട്ടികൾക്ക് അത് രസകരമായ അനുഭവം ആണ്.

ഞങ്ങൾ വേനലവധി ചെലവഴിക്കുന്നത് പ്രധാനമായും കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ വയലുകളിലും, പറമ്പുകളിലും, വായന ശാലയിലുമാണ്. പരീക്ഷ കഴിയുമ്പോൾ പാടത്ത് കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും. കളിയ്ക്കാൻ പറ്റിയ നല്ല പാടം കണ്ടു പിടിക്കാൻ വാനര പട ഇറങ്ങും. ആദ്യം സ്റ്റമ്പ് നാട്ടി കുറച്ചു നേരം കാത്തിരിക്കും. ഉടമസ്ഥർക്ക് എതിർപ്പില്ല  എങ്കിൽ കളി തുടങ്ങും. കുട്ടികൾ കളിയ്ക്കാൻ ഇറങ്ങിയാൽ പാടം ഉറച്ചു പോകും എന്ന കാരണത്താൽ ഉടമസ്ഥർ വയലിൽ ഇറങ്ങാൻ അനുവദിക്കാറില്ല. കുട്ടൻ പിള്ള സാറിന്റെ പറമ്പിൽ കളിക്കുമ്പോൾ, സാറ് വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് നിരീക്ഷിക്കാൻ ഒരു ഫോർത്ത് അമ്പയറിനെ പറമ്പിന്റെ അതിർത്തിയിൽ നിർത്തും. "കുട്ടൻ പിള്ള സാറ് വരുന്നേ" എന്ന മുന്നറിയിപ്പ് കിട്ടുമ്പോൾ എല്ലാവരും ബാറ്റും സ്റ്റമ്പും ഒക്കെ എടുത്തുകൊണ്ട് ഓടാൻ തുടങ്ങും. സുരക്ഷിതമായ അകലത്തിൽ എത്തിയിട്ട് സാറ് പോകുന്ന വരെ കാത്തിരിക്കും. സാറ് പോയി കഴിഞ്ഞാൽ തിരികെ വന്നു കളി തുടങ്ങും. സാറിന്റെ പേര് കേൾക്കുമ്പോഴേ ഓടാൻ തുടങ്ങുന്നത് കൊണ്ട്  സാറിനെ മിക്കവരും നേരെ ചൊവ്വേ കണ്ടിട്ടില്ല. നാമം മാത്രം ധാരാളം. പിന്നീട് മനസിലായി, സാറ് പറമ്പിലേക്ക് വരുന്നത് പശുവിന് വെള്ളം കൊടുക്കാനും, അതിനെ അഴിച്ചു കൊണ്ട് പോകാനുമാണെന്ന്. ഞങ്ങൾ സാറിനെ പേടിച്ച് കുറെ ഓടിയത് മാത്രം മിച്ചം.

ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ വായനശാല വിശേഷങ്ങൾ കൂടി പറയാതെ അവധിക്കാല മഹാത്മ്യം പൂർണമാകില്ല. സ്കൂളിനോട് ചേർന്നാണ് കൈരളി അസോസിയേഷൻ പബ്ലിക്‌ ലൈബ്രറി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ധാരാളം പുസ്തകങ്ങൾ ഉള്ള വായനശാല. ചിന്തകൾക്ക് ചന്ദനം ചാർത്താൻ പറ്റിയ പുസ്തകങ്ങൾ ഉണ്ടവിടെ. ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ പ്രധാനമായും കുറ്റാന്വേഷണ നോവലുകൾ ആണ് തുടക്ക കാലത്ത് വയിച്ചിരിന്നത്. കേണൽ പ്രസാദ് എന്ന എഴുത്തുകാരന്റെ ശ്രീകാന്ത് എസ്. വർമ എന്ന കുറ്റാന്വേഷകൻ ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരിന്നു. ദുർഗാ പ്രസാദ് ഖത്രിയുടെ (ചുമന്ന കൈപ്പത്തി) നോവലുകളുടെ മലയാള പരിഭാഷകൾ ആവേശ ത്തോടെ വായിച്ചു. ലൈബ്രേറിയൻ വരാൻ ഞങ്ങൾ വൈകുന്നേരം കാത്തിരിക്കും. ലൈബ്രറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നാലുടൻ തന്നെ ഞങ്ങൾ അകത്തേക്ക് ഇരച്ചു കയറും. വേണ്ടപെട്ട പുസ്തകം എടുക്കാൻ ഞങ്ങൾ വെമ്പൽ കൊള്ളും. ഷെർലോക്ക്  ഹോംസ്, ടാർസൻ തുടങ്ങിയ കഥാപാത്രങ്ങളെ ഞങ്ങൾ പരിചയപ്പെട്ടു, ഇഷ്ടത്തിലായി. വായനാ ശീലത്തിനു തിരിതെളിച്ചത് ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമീണ വായന ശാലയാണ്. പുസ്തകം എടുത്തു കഴിഞ്ഞാൽ റീഡിംഗ് റൂമിൽ വന്നു മാതൃഭൂമി, മലയാളം വാരിക തുടങ്ങിയവ വായിക്കും. വീട്ടിൽ വന്നാലുടൻ തന്നെ പുസ്തക വായന തുടങ്ങും. അങ്ങനെ "വിശ്വസാഹിത്യമാല" മുഴുവൻ പരിചയപ്പെട്ടു. ലോകസാഹിത്യത്തിലെ പ്രധാന രചനകൾ  അതിലൂടെ പരിചയപ്പെടാൻ പറ്റി.

എന്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്ത് സതീഷ്‌ കുറുപ്പിന്റെ (ഇപ്പോൾ ഫിലിം ആർട്ട് ഡയറക്ടർ) വന നിബിഡമായ പറമ്പിൽ പലതരത്തിലുള്ള സമയം പോക്കലുകൾ. അവിടുത്തെ പല തരത്തിലുള്ള മാവിൽ നിന്നും മാമ്പഴം എറിഞ്ഞു വീഴ്തുക, പാടത്ത് വാഴ പിണ്ടി കൊണ്ട് ചങ്ങാടം ഉണ്ടാക്കുക, കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ വയലുകളിൽ വരുന്ന താറാവുകളെ പിന്തുടരുക, മീൻ പിടിക്കുക തുടങ്ങിയ വിനോദ പരിപാടികൾ.

ഏപ്രിൽ മാസത്തിൽ റിസൾട്ട്‌ നോക്കാൻ ഞങ്ങൾ കൂട്ടമായി സ്കൂളിൽ എത്തും. എല്ലാവരും ജയിക്കുമെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും വെറുതെ ഒരു ആകാംക്ഷ. കുറച്ചു നാൾ കൂടി കഴിഞ്ഞു പുതിയ പാഠ പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങാൻ എത്തും. ആ സമയം വേനൽ മഴ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു സ്കൂൾ മുറ്റത്തെ രണ്ടു ഗുൽമോഹർ മരങ്ങളിലും നിറയെ ചുവന്ന പൂക്കളുണ്ടാവും. താഴെ കൊഴിഞ്ഞു വീണ പൂക്കളുടെ കൂടെയുള്ള കൂർത്ത ഭാഗം കഥകളി നടൻമാർ ഉപയോഗിക്കുന്ന നീണ്ട നഖത്തിന് സമാനമാണ്. ഞങ്ങൾ അത് അടർത്തിയെടുത്ത് നഖത്തിന് മുകളിൽ ഒട്ടിച്ചു വെക്കും. ചെറിയ രീതിയിൽ കഥകളി സമാനമായ ചില ആന്ഗ്യങ്ങൾ ഒക്കെ കാണിക്കും.

മാവിൻ ചോട്ടിലെ മണമുള്ള മധുരമായി 
മനതാരിൽ കുളിരുള്ള ബാല്യം 
ആരോ നീട്ടിയ മാഷിതണ്ടിൻ കുളിരുള്ള 
തളിരോർമയാണെന്റെ ബാല്യം

വേനലവധി നൽകിയ അനുഭവങ്ങൾ അനിർവചനീയമാണ്. പുതിയ വിജ്ഞാന ശകലങ്ങളും, ജീവിത അനുഭവങ്ങളും ആർജിച്ച കാലമെന്ന് പറയാൻ കഴിയും. വായനശാലയും, കൂട്ടുകാരും, കളികളും ഒക്കെ സ്വഭാവ രൂപീകരണത്തിലും, വ്യക്തിത്വ വികസനത്തിലും ഒക്കെ ഒരുപാടു പങ്കു വഹിച്ചു. എന്റെ സഹപാഠികൾ ആരും തന്നെ മോശക്കാർ ആയിതീർന്നില്ല. എല്ലാവരും അവരുടേതായ പ്രത്യേകതകളും, അഭിരുചികളും വളർത്തിയെടുത്തവർ. ആ വേനലവധികൾ ഇനിയൊരിക്കലും തിരികെ വരില്ല എന്നോർക്കുമ്പോൾ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു വിങ്ങൽ അനുഭവപ്പെടുന്നു.

Monday, March 31, 2014

ചൂടാതെ പോയി നീ

ചൂടാതെ പോയി നീ 
നിനക്കായി ഞാൻ ചോര 
ചാരിച്ചുവപ്പിച്ചോരെൻ പനീർ പൂവുകൾ 

കാണാതെ പോയി നീ 
നിനക്കായി ഞാനെന്റെ 
പ്രാണെന്റെ പിന്നിൽ കുറിച്ചിട്ട വാക്കുകൾ 

ഒന്ന് തൊടാതെ പോയി 
വിരൽതുമ്പിനാലിന്നും 
നിനക്കായി തുടിക്കുമെൻ തന്ത്രികൾ 

അന്ധമാം സംവത്സരങ്ങൾക്കുമക്കരെ 
അന്തമെഴാത്തതാം ഓർമ്മകൾക്ക് അക്കരെ 
കുങ്കുമം തൊട്ടു വരുന്ന ശരത്ക്കാല  
സന്ധ്യയണിന്നു എനിക്ക് നീ ഓമലെ 

ദുഖമാണെങ്കിലും... ദുഖമാണെങ്കിലും...
നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ദുഃഖം  എന്താനന്തമെനിക്കു നീ ഓമലേ 

എന്നുമെന്നും എന പാന പാത്രം നിറക്കട്ടെ 
നിൻ അസാനിധ്യം പകരുന്ന വേദന.

കവിത: ആനന്ദ ധാര, ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്