Sunday, April 12, 2015

ഖജുരാഹോ യാത്ര

ഖജുരാഹോയിലേക്ക് 
ഡിസംബർ മാസത്തിലെ കനത്ത മഞ്ഞു കാരണം ഉച്ചക്ക് രണ്ടര മണിക്ക് എത്തേണ്ട ഉദയപ്പൂർ-ഖജുരാഹോ ട്രെയിൻ വൈകിട്ട് ആറു മണിക്കാണ് ഝാൻസി സ്റ്റേഷനിൽ എത്തിയത്. ആളൊഴിഞ്ഞ ട്രെയിയിനിൽ ഞങ്ങൾ യാത്ര തുടങ്ങി. കമ്പാർട്ട്മെന്റിൽ ഞങ്ങളും, മധ്യവയസ്കരായ ദമ്പതികളും മാത്രം. ആളൊഴിഞ്ഞ ട്രെയിൻ ആയതു കൊണ്ടാവണം ട്രെയിൻ അതിശക്തമായി കുലുങ്ങിയാണ് ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. അസഹനീയമായ തണുപ്പിൽ ട്രെയിനോടൊപ്പം ഞങ്ങളും  കുലുങ്ങി വിറച്ചു കൊണ്ടിരിന്നു. രാത്രി പത്തു മണിക്ക് ട്രെയിൻ ഖജുരാഹോ സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി ചേർന്നു.

ഖജുരാഹോ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ
വിനോദ സഞ്ചാരികളെ മാത്രം പ്രതീക്ഷിച്ചു നിർമിക്കപ്പെട്ട ഒരു ചെറിയ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ ആണ് ഖജുരാഹോ. റെയിൽവേ പാത ഇവിടം കൊണ്ട് അവസാനിക്കുകയാണ്. ട്രെയിനിൽ ഉണ്ടായിരിന്ന മറ്റു വിനോദ സഞ്ചാരികളോടൊപ്പം ഞങ്ങൾ സ്റ്റേഷന്റെ പ്രധാന കവാടത്തിലേക്ക് നടന്നു. ഖജുരാഹോ ക്ഷേത്രങ്ങളിലേക്ക് അവിടെ നിന്നും എട്ടു കിലോമീറ്റർ ദൂരമുണ്ട്. വലിയ ഒരു ഓട്ടോ ടാക്സിയിലേക്ക് ഞങ്ങൾ ഞെരുങ്ങി കയറിക്കൂടി. സന്താന ബാഹുല്യം ഉള്ള രണ്ടു വടക്കെ ഇന്ത്യൻ കുടുംബങ്ങളാണ് ഞങ്ങളോടൊപ്പം ഓട്ടോ റിക്ഷയിൽ ഉണ്ടായിരിന്നത്. വടക്കെ ഇന്ത്യൻ നഗരങ്ങളിൽ ഷെയർ ഓട്ടോ റിക്ഷകൾ ആണ് പ്രധാന യാത്രാ മാർഗം. വളരെ കുറഞ്ഞ കൂലി മാത്രമേ അവർ യാത്രക്കാരിൽ നിന്നും ഈടാക്കുന്നുള്ളു. കണ്ടാരിയ ക്ഷേത്ര പരിസരത്ത് തന്നെ കൂടുതൽ താമസ സൗകര്യം ഉള്ള ഒരു സ്ഥലത്ത് ഞങ്ങളെ റിക്ഷ ഡ്രൈവർ ഇറക്കി.

ചിലവു കുറഞ്ഞതും കൂടിയതുമായ എല്ലാ തരത്തിൽപ്പെട്ട താമസ സൌകര്യങ്ങൾ ഇവിടെ ലഭ്യമാണ്. വിനോദസഞ്ചാരം കൊണ്ട് മാത്രം വികസനം സിദ്ധിച്ച ഒരു ഗ്രാമം ആണ് ഖജുരാഹോ. മധ്യപ്രദേശിലെ ഝത്തർപ്പൂർ ജില്ലയിലാണ് ഈ പ്രദേശം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഭേദപ്പെട്ട ഒരു ലോഡ്ജിൽ ഞങ്ങൾ ഒരു മുറി തരപ്പെടുത്തി. ഭക്ഷണ ശാലകൾ എല്ലാം തന്നെ അടച്ചിരിന്നു. ലോഡ്ജിലെ സഹായി സമീപത്തു തന്നെയുള്ള അടക്കാൻ തുടങ്ങുകയായിരിന്ന ഒരു ഭക്ഷണ ശാലയിൽ ഞങ്ങളെ എത്തിച്ചു. ഗോതമ്പ് റോട്ടിയോടൊപ്പം മലായ് കോഫ്ത എന്ന പഞ്ചാബി വംശജനായ കറി കൂട്ടി കഴിച്ചു. തിരികെ മുറിയിലെത്തിയ ഞങ്ങൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരിന്ന കട്ടി കൂടിയ കമ്പിളിക്കുള്ളിൽ കയറിക്കൂടി ഉറക്കം തുടങ്ങി.

മരം കോച്ചുന്ന മഞ്ഞിനെ അവഗണിച്ചു കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ അതിരാവിലെ തന്നെ ഖജുരാഹോ ക്ഷേത്ര ദർശനത്തിനു തയ്യാറായി. ചായ കുടിക്കാൻ പോയ വഴിക്ക് ഒരു ഓട്ടോറിക്ഷ  തയ്യാറാക്കി, 300 രൂപ കൂലി പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചു. ഖജുരാഹോ പ്രദേശത്ത് നിരവധി ക്ഷേത്രങ്ങൾ ഉണ്ട്. പ്രധാന ക്ഷേത്രങ്ങൾ കാണാൻ വാഹനം കൂടിയേ തീരൂ.

ക്ഷേത്രങ്ങളിലേക്ക്
പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ചന്ദേല രാജാക്കന്മാർ ആണ് ക്ഷേത്രങ്ങൾ പണികഴിപ്പിച്ചത്. എണ്‍പത്തി അഞ്ചോളം ഷേത്രങ്ങൾ ഖജുരാഹോ പ്രദേശത്ത് ഉണ്ടായിരിന്നതായി പറയപ്പെടുന്നു. ഇരുപതോളം ക്ഷേത്രങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഹിന്ദുമത, ജൈനമത ക്ഷേത്രങ്ങൾ ഇക്കൂട്ടത്തിൽ ഉണ്ട്. പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനം വരെ ഈ ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ പ്രതാപ കാലം ആയിരിന്നു. പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടോടു കൂടി ഡൽഹി മുസ്ലീം രാജാക്കന്മാർ ഈ പ്രദേശം നിരന്തരമായ ആക്രമണത്തിന് വിധേയമാകുകയും ക്ഷേത്രങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ട് വരെ ഈ സ്ഥിതി തുടർന്നു. പിന്നീട് ഈ പ്രദേശം കാടു കയറി ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപെടാതെ കിടന്നു. 1830 ൽ ടി. എസ്. ബർട്ട് എന്ന ബ്രിട്ടീഷുകാരൻ പ്രദേശ വാസികളുടെ സഹായത്തോടെ മറഞ്ഞു കിടന്ന ക്ഷേത്രങ്ങളെ കണ്ടു പിടിച്ചു. അതോടെ ഈ പ്രദേശം ലോകശ്രദ്ധ ആകർഷിച്ചു.

ചതുർഭുജ ക്ഷേത്രം
ഞങ്ങൾ ആദ്യം ചതുർഭുജ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് ആണ് പോയത്. ക്ഷേത്രം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് തികച്ചും ഗ്രാമപ്രദേശത്താണ്. ചുറ്റും ചെറിയ വീടുകളിൽ ഗ്രാമീണർ താമസിക്കുന്നു. ഇതൊരു വിഷ്ണു ക്ഷേത്രമാണ്. താരതമ്യേന ചെറിയ ഒരു ക്ഷേത്രമാണ്. ചുറ്റും നടന്നു ശില്പ ഭംഗി ആസ്വദിച്ചു. ഈ ക്ഷേത്രം അകന്നു സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നതു കൊണ്ടാവണം സഞ്ചാരികളെ ആരെയും തന്നെ കണ്ടില്ല.ഞങ്ങൾ അവിടെ നിന്നും ദുലാഡിയോ അഥവാ ദുലാദേവ (Duladeo/Duladeva)) എന്ന ശിവക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു.  രഥത്തിന്റെ മാതൃകയിലാണ് ക്ഷേത്രം നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. 
ദുലാദേവ ക്ഷേത്രം
അപ്സരസ്സുകൾ മൈഥുനത്തിലേർപ്പിട്ടിരിക്കുന്ന ശിൽപങ്ങൾ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പുറം ഭിത്തികളിൽ കാണാം. വിശാലമായ ഒരു പുൽത്തകിടിയും നല്ലൊരു പൂന്തോട്ടവും ഈ ക്ഷേത്രത്തിനു ചുറ്റിനുമായി ഉണ്ട്. ഖോടർ എന്ന ചെറു നദിയുടെ (Khodar River) അരികിലാണ് ക്ഷേത്രം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. പ്രദേശവാസികളായ സ്ത്രീകൾ പൂക്കൂടകളുമായി ക്ഷേത്രത്തിനുള്ളിലേക്ക് ആരാധനയ്ക്കായി കയറിപ്പോകുന്നത് കണ്ടു. ഈ കാഴ്ചകൾ ക്ഷേത്രത്തെ വളരെ മനോഹരമാക്കുന്നു. ടിവിയിലെ ഏതോ പുരാണ സീരിയലുകളിൽ കണ്ട പ്രകൃതി ദൃശ്യം പോലെ തോന്നി. ഈ ക്ഷേത്രവും അതിന്റെ ചുറ്റുപാടും എന്റെ മനസ്സിൽ ഇപ്പോഴും തങ്ങി നിൽക്കുന്നു.

ഖജുരാഹോയിലെ ജൈന ക്ഷേത്രങ്ങൾ
ജൈന ക്ഷേത്രങ്ങൾ
ഞങ്ങൾ തുടർന്നു ജൈന ക്ഷേത്രങ്ങൾ കാണാനായി തിരിച്ചു. ഒരു മതിൽക്കെട്ടിനുള്ളിലാണ് ജൈന ക്ഷേത്രങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. പാർശ്വനാഥൻ, ആദിനാഥൻ, ശാന്തിനാഥൻ തുടങ്ങിയ ക്ഷേത്രങ്ങൾ ആണ് ഇവിടെ ഉള്ളത്. ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ സൂക്ഷ്മമായ കൊത്തു പണികൾ  കാഴ്ച്ചക്കാരെ അമ്പരിപ്പിക്കും. ജൈന മത വിശ്വാസികൾ കൂടുതലായി എത്തുന്ന കൊണ്ടാവണം ഇവിടെ കൂടുതൽ തിരക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ട്. ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ മതിലിനു വെളിയിൽ ഒരു മ്യുസിയം കൂടി ഉണ്ട്. ജൈനമത പാരമ്പര്യത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ധാരാളം പ്രതിമകൾ ഇവിടെ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. മിക്കവാറും പ്രതിമകൾ മുഗൾ ചക്രവർത്തിമാരുടെ ആക്രമണ ഫലമായി ഗള േഛദത്തിനു വിധേയമായിട്ടുണ്ട്. ക്ഷേത്രത്തിനു വെളിയിൽ കുറച്ചു കച്ചവടക്കാർ സഞ്ചാരികളെ പിടികൂടാനായി നിൽപ്പുണ്ട്. കീ ചെയിൻ, വള, മാല തുടങ്ങിയ സാധനങ്ങൾ വിൽക്കുന്നവർ. നല്ല ചില ആർട്ട്‌ കലണ്ടറുകൾ വാങ്ങി ഞങ്ങൾ അവിടെ നിന്നും തിരികെ പോന്നു.

കണ്ടാരിയ മഹാദേവ ക്ഷേത്രം
ഖജുരാഹോ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഏറ്റവും വലുത് കണ്ടാരിയ മഹാദേവ ക്ഷേത്രം ആണ്. ഈ ക്ഷേത്രം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന വളപ്പിൽ അനവധി ക്ഷേത്രങ്ങൾ വേറെയുമുണ്ട്. ഖജുരാഹോ ക്ഷേത്രങ്ങൾ യുണസ്കോ പൈതൃക പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട് എന്നറിയിക്കുന്ന സാക്ഷ്യപത്രം ആണ് ക്ഷേത്ര വളപ്പിൽ കടക്കുന്നവരെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നത്. ഭാരതീയ പുരാവസ്തു വകുപ്പ് (Archaeological Survey of India) ആണ് ഈ പൈതൃക സ്വത്തു പരിപാലിക്കുന്നത്.
"Khajuraho India, Varaha Temple" by Rajenver
ഗൈഡുകളുടെ സേവനം പ്രധാന കവാടത്തിൽ നിന്നും ലഭ്യമാണ്. ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ ഘടനാപരമായ സൂക്ഷ്മ വിവരങ്ങൾ അറിയുന്നതിന് അവരുടെ സേവനം നല്ലതാണ്. അകത്തേക്ക് കയറി ചെല്ലുമ്പോൾ ആദ്യം കാണുന്നത് വരാഹ ക്ഷേത്രവും, ലക്ഷ്മണ ക്ഷേത്രവും ആണ്. കൊത്തുപണികളാൽ അലങ്കരിച്ച ഒരു കൂറ്റൻ പന്നിയുടെ പ്രതിമയാണ് വരാഹ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പ്രത്യേകത. വിഷ്ണുവിന്റെ ഒരു അവതാരം വരാഹം ആയിരിന്നല്ലോ. വരാഹ ക്ഷേത്രത്തിനു എതിർവശത്തായി പടുകൂറ്റൻ ലക്ഷ്മണ ക്ഷേത്രം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു.

കണ്ടാരിയ ശിവ ക്ഷേത്രം
ഉപക്ഷേത്രങ്ങൾ സന്ദർശിച്ച ശേഷം ഞങ്ങൾ പ്രധാന ആകർഷണമായ കണ്ടാരിയ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് നടന്നു. ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ശിഖരത്തിന് 102 അടി പൊക്കമുണ്ട്. ഇത് കൈലാസ ശിഖരത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. രൂപ ഘടന വളരെയധികം പ്രത്യേകതകൾ നിറഞ്ഞതാണ്‌. കല്ലിൽ കൊത്തിയ കവിത  എന്നു വേണമെങ്കിൽ ഖജുരാഹോ ക്ഷേത്രങ്ങളെ വിശേഷിപ്പിക്കാം. മണൽക്കല്ലിൽ (sandstone) ആണ് ക്ഷേത്രങ്ങൾ പടുത്തുയർത്തിയിരിക്കുന്നത്. അടിത്തറ ഗ്രാനൈറ്റ് കൊണ്ടും നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നു. കല്ലുകൾ കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ കുമ്മായം പോലെയുള്ള വസ്‌തുക്കൾ ഉപയോഗിച്ചിട്ടില്ല.  മനോഹരമായ പുൽത്തകിടിയും, ഉദ്യാന വൃക്ഷങ്ങളും, പൂച്ചെടികളും ക്ഷേത്ര വളപ്പിനെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കിയിരിക്കുന്നു. ഈ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മനോഹാരിത കാണുവാൻ രണ്ടു കണ്ണുകൾ പോര.

ഖജുരാഹോയിലെ ശിൽപങ്ങൾ 
ഖജുരാഹോയിലെ ശിൽപങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഭാരതീയർക്ക് അത്ര മതിപ്പല്ല. രതി ശിൽപ്പങ്ങൾ എന്ന കാരണം പറഞ്ഞ് ആ പ്രദേശത്തേക്ക് തന്നെ പോകാറില്ല. മൊത്തം ശിൽപ്പങ്ങളിൽ പത്തു ശതമാനം മാത്രമേ ഉള്ളു രതി ശിൽപ്പങ്ങൾ. ഖജുരാഹോ ശിൽപ്പങ്ങൾ ജീവിത അവസ്ഥകളായ ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷങ്ങളെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. ഭാരതീയ പാരമ്പര്യമനുസരിച്ച് കാമം ജീവിതത്തിൽ അതിപ്രധാനം ആണ്. അത് കൊണ്ടാണ് രതി ശിൽപ്പങ്ങളും ക്ഷേത്ര  ചുവരുകളെ അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നത്.

സഞ്ചാരികളുടെ ശ്രദ്ധക്ക് 
കേരളത്തിൽ നിന്നുള്ള സഞ്ചാരികൾക്ക് ഝാൻസി നഗരത്തിൽ നിന്ന് ഖജുരാഹോയിൽ എത്തിച്ചേരാൻ ആണ് സൗകര്യം. കേരളത്തിൽ നിന്നും വടക്കേ ഇന്ത്യൻ നഗരങ്ങളിലേക്കുള്ള മിക്കവാറും ട്രെയിനുകൾ ഝാൻസി വഴി കടന്നു പോകുന്നവയാണ്. ഇവിടെ നിന്നും ഖജുരാഹോയിലേക്ക് 175 കിലോമീറ്റർ ദൂരം ഉണ്ട്. ട്രെയിൻ മാർഗം പോകുന്നതാണ് സൌകര്യപ്രദം. 4.50 മണിക്കൂർ ട്രെയിൻ യാത്ര ഉണ്ട്. ഝാൻസിയിൽ നിന്നും ഖജുരാഹോയിലേക്ക് പുറപ്പെടുന്ന ട്രെയിനുകളുടെ സമയം ശ്രദ്ധിക്കുക, 2.25 am, 7.10 am, 2.35 pm. ഖജുരാഹോയിൽ നിന്നും തിരികെയുള്ള ട്രെയിൻ സമയം ഇതാണ്: 9.10 am, 12.30 pm, 6.20 pm. പ്രധാന ക്ഷേത്രങ്ങൾ ചുറ്റി നടന്നു വിശദമായി കാണുന്നതിനു ഒരു പകൽ മുഴുവൻ വേണം. ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ മനോഹാരിത ആസ്വദിക്കണമെങ്കിൽ അതിരാവിലെയും, വൈകുന്നേരത്തും ക്ഷേത്ര ദർശനം നടത്തുക. അസഹനീയമായ തണുപ്പ് ഉള്ളതിനാൽ നവംബർ-ഡിസംബർ-ജനുവരി മാസങ്ങളിലെ യാത്ര ഒഴിവാക്കുക. ഫെബ്രുവരി-മാർച്ച്‌ മാസങ്ങളാണ് സന്ദർശന യോഗ്യമായ സമയം.

Monday, March 2, 2015

പൊങ്കാലയുടെ മനശാസ്ത്രം

Photo courtesy: The Hindu
ഈ ചിത്രം കണ്ടാൽ നിങ്ങൾ തെറ്റിദ്ധരിച്ചേക്കാം, പ്രകൃതി ദുരന്തം മൂലം എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു കൂട്ടം സ്ത്രീകൾ നിലവിളിക്കുന്ന രംഗമാണെന്ന്. ആറ്റുകാൽ ക്ഷേത്രത്തിൽ പൊങ്കാലയിടാൻ വന്ന സ്ത്രീകൾ ഭക്തി മൂത്ത് കാണിക്കുന്ന കോപ്രായങ്ങൾ ആണെന്നു അറിയുമ്പോൾ നമ്മൾ മലയാളികൾ നാണക്കേടുകൊണ്ട് തല താഴ്ത്തണം. ഭൌതിക നേട്ടങ്ങൾക്ക്‌ വേണ്ടി ആരാധനാലയങ്ങളിൽ പോയി ഗോഷ്ടി കാണിക്കുന്ന മലയാളികൾ ഭക്തി മൂത്ത് ഭ്രാന്ത് പിടിച്ച അവസ്ഥയിൽ ആണ്. ശാസ്ത്ര ബോധവും, സ്വതന്ത്ര ചിന്തയും നമ്മുടെ സമൂഹത്തിനു കൈമോശം വന്നിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ സമൂഹത്തിനു മൊത്തം തന്നെ ചികിത്സ വേണ്ടി വരും.

Photo courtesy: Mathrubhumi
ഒരു പൊങ്കാല കാലം കൂടി വരുന്നു. പൊങ്കാല കാഴ്ച്ചകൾ അനവധിയാണ്. സ്ത്രീകൾ വെയിലത്ത്‌ വിയർത്തു കുളിച്ചു പൊങ്കാലയിടുന്നു. സാരിക്കിടയിലൂടെ വെളിവാക്കപ്പെടുന്ന ശരീര ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് ചാനൽ ക്യാമറകൾ കാക്ക ദൃഷ്ടിയോടെ പായുന്നു. സ്ത്രീകൾ ഇല്ലാത്ത അവസരം മുതലാക്കി പുരുഷന്മാർ വീട്ടിലിരിന്നു വിശ്രമ വേളകൾ ആനന്ദമാക്കാൻ ഉള്ള വഴികൾ തേടും. അതിനും പറ്റാത്തവർ വെറുതെയിരിന്നു ദിവാസ്വപ്നം കാണും. മേലനങ്ങി പണി ചെയ്യാത്ത സിനിമ താരങ്ങൾ, ഗസറ്റഡ് ഉദ്യോഗസ്ഥകൾ, യുജിസി ജന്മങ്ങൾ ഇവരൊക്കെയാണ് സ്വന്തം നേട്ടങ്ങൾക്ക്‌ വേണ്ടിയും, പൊങ്കാല ടിവിയിൽ കാണുന്നവർക്കായും ഇങ്ങനെ പണിയെടുക്കുന്നത്.

"പകിട 13" എന്ന പുസ്തകത്തിൽ ശ്രീ. രവിചന്ദ്രൻ പൊങ്കാലയുടെ മനശാസ്ത്രം വിശകലനം ചെയ്യുന്നു. "പൊങ്കാലയ്ക്ക് ലക്ഷക്കണക്കിന്‌ സ്ത്രീകൾ പങ്കെടുക്കും. നേട്ടമുണ്ടായെന്നും അനുഗ്രഹം ലഭിച്ചെന്നും പങ്കെടുത്തവർ അവകാശപ്പെടും. ഇത് കേട്ട് ഇരിക്കപ്പൊറുതി നഷ്ടപ്പെട്ടവരും കൂടെക്കൂടുന്നു. പൊങ്കാലയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള ഒരു വർഷം ഭക്തയുടെ ജീവിതത്തിൽ സുഖ-ദുഃഖ സമ്മിശ്രമായ നൂറു കണക്കിന് അനുഭവങ്ങളുണ്ടാവും. പല ആഗ്രഹങ്ങളും പൂർണ്ണമായോ ഭാഗികമായോ നിറവേറ്റപ്പെട്ടതായി തോന്നാം.  ഒപ്പം നഷ്ടങ്ങളും തിരിച്ചടികളുമുണ്ടാകാം. ഇതിൽ സുഖാനുഭവങ്ങൾ മാത്രം അരിച്ചു വേർതിരിച്ചെടുത്തു ഓർമ്മയിൽ സൂക്ഷിക്കുകയും വ്യാപകമായി പ്രചരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുകയാണ് വിശ്വാസികളുടെ പ്രധാന പരിപാടി. തൊഴിൽപരമായ നേട്ടം, പശുവിന്റെ പ്രസവം, വീടുപണി, ചിട്ടി, ഗ്യാസ് കണക്ഷൻ, മകളുടെ പരീക്ഷാ വിജയം.... എന്നിവ തുടങ്ങി കഴുത്തിലെ അരിമ്പാറ മാറുന്നത് വരെ ആഗ്രഹ പട്ടികയിൽ ഉണ്ടായിരിന്നിരിക്കും. ഇവയിൽ പലതും പൂർണ്ണമായോ ഭാഗികമായോ സംഭവിക്കുന്നതോടെ "അമ്മയുടെ ശക്തിയും ചൈതന്യവും" വെളിവാക്കപ്പെടുന്നു. കിട്ടിയത് നിലനിർത്താനും കൂടുതൽ ലഭിക്കാനും അടുത്ത വർഷം വീണ്ടും തീർഥാടനം നടത്തി അനുഗ്രഹം റീചാർജ് ചെയ്യുന്നു. പൊങ്കാലക്ക് ശേഷം തനിക്കുണ്ടാകുന്ന ദുഖനുഭവങ്ങൾ ഓർക്കാൻ ഭക്ത ഇഷ്ടപ്പെടില്ല. ദുഖാനുഭവം ഉണ്ടാകാൻ പ്രാർഥിച്ചിട്ടില്ല-അപ്പോൾപ്പിന്നെ അതൊക്കെ പ്രാർത്ഥനയുടെ കുഴപ്പമാകുന്നതെങ്ങനെ?

നേട്ടങ്ങൾക്ക്‌ വേണ്ടിയാണ് പ്രാർത്ഥന, അത് മൊത്തമായും ചില്ലറയായും നിറവേറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മോശം അനുഭവം വേണമെന്നു പ്രാർഥിച്ചിട്ടില്ല. അത് കൊണ്ട് അത്തരം അനുഭവങ്ങൾ മൂർത്തി തരുന്നതല്ല!! കേൾക്കുമ്പോൾ വിചിത്രമെന്നു തോന്നുന്ന ഈ മാരക യുക്തിയാണ് വിശ്വാസസംരക്ഷണത്തിന്റെ ആണിക്കല്ല്. ഏതു വിധേനയും വിശ്വാസത്തെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നതാണിവിടെ തനതു സാങ്കേതികതമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. 

Photo courtesy: Mathrubhumi
ദുഖാനുഭവങ്ങൾ, തിരിച്ചടികൾ എന്നിവ സ്വന്തം പിഴവ്, വിധി, മോശം ഭക്തി  തുടങ്ങിയവ കാരണമാണെന്ന് സമാധാനിക്കാൻ വിശ്വാസികൾ സദാ തയ്യാറായിരിക്കും. പൊങ്കാലയിടാതെ ആട് പ്രസവിക്കുമോ, ചിട്ടിയടിക്കുമോ, തൊഴിൽ കിട്ടുമോ എന്നൊക്കെ പരീക്ഷിക്കാൻ അവർക്ക് താൽപ്പര്യമില്ല; പൊങ്കാല മാത്രം ചെയ്ത് ഇതൊക്കെ സാധിക്കുമോ എന്നൊരു പരീക്ഷണവുമില്ല! സുഖ-ദുഃഖ സമ്മിശ്രമായ അനുഭവങ്ങൾ എല്ലാവരുടെയും ജീവിതത്തിൽ അനുസ്യൂതം സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്. പൊങ്കാലയ്ക്ക് പകരം നഗരത്തിൽ തന്നെ വർഷം തോറും നടക്കുന്ന ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലിൽ പങ്കെടുത്താലും തുടർന്നുള്ള ഒരു വർഷം ജീവിതത്തിൽ പല നേട്ടങ്ങളുമുണ്ടാവും. നല്ല അനുഭവങ്ങളെല്ലാം ഫെസ്റ്റിവലിൽ പങ്കെടുത്തതു കൊണ്ടാണെന്ന് സങ്കൽപ്പിക്കുക; മോശം അനുഭവങ്ങൾ സ്വന്തം കുറ്റമായി പരിഗണിക്കുക-വീണ്ടും പൊങ്കാല മനസ്സോടെ അടുത്ത വർഷത്തെ ഫെസ്റ്റിവലിനു എത്തിപ്പോകും.

ഉള്ളത് നിലനിർത്താനും പുതിയവ വെട്ടിപ്പിടിക്കാനും മനുഷ്യർ നിരന്തരം ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും. ദുരിതത്തിൽപ്പെട്ടാൽ കരകയറാൻ പ്രത്യക്ഷമായും പരോക്ഷമായും ശ്രമിക്കും. ഒരു ആഗ്രഹം നടന്നു കിട്ടാനായി പ്രാർഥിക്കുന്ന ഭക്തൻ അത് നടപ്പിലാക്കാനായി പ്രായോഗികമായി എന്തെല്ലാം ചെയ്യണമോ അതെല്ലാം കൃത്യമായി ചെയ്തിട്ടാണ് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്‌. അത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് അവന്റെ വിശ്വാസം സ്വാർത്ഥകമാകുന്നത്. കൈക്കൂലിയില്ലാതെ നടത്തിയെടുക്കാവുന്ന, നടത്തിയെടുക്കേണ്ട ഒരു കാര്യം കൈക്കൂലി കൊടുത്തു നടത്തിയെടുക്കുന്ന പോലെയാണ് ഇത്".

ഇതിനൊക്കെ പുറമേ രസകരമായ വിവിധ ജനദ്രോഹപരമായ കാഴ്ചകളും പൊങ്കാല തീരുമ്പോൾ കാണാം. എംസി റോഡിന്റെ രണ്ടു വശത്തും നിൽക്കുന്ന യുവരാക്ഷസന്മാർ തിരികെ പോകുന്ന വണ്ടികൾ തടഞ്ഞു നിർത്തി സ്ത്രീകളെ നിർബന്ധമായും മോരും വെള്ളം കുടിപ്പിക്കും. വെള്ളം വേണ്ടായേ  എന്ന് പറഞ്ഞാലും നിർബന്ധമായും വായിൽ ഒഴിച്ച് കൊടുത്തു സഹായിക്കും!! ആറ്റുകാൽ പൊങ്കാല ദിവസം അല്ലാതെ ഇക്കൂട്ടർ ആർക്കും അറിഞ്ഞു കൊണ്ട് ഒരുപകാരവും ആർക്കും ചെയ്തു കൊടുക്കുന്നതല്ല. ഫലമോ ഗതാഗത സ്തംഭനം. ഇതൊന്നും അറിയാതെ ആശുപത്രികളിലേക്ക് വരുന്ന രോഗികൾ അടക്കമുള്ളവർ വഴിയിൽ കിടന്നു നരകിക്കും.

റഫറൻസ്
ഇലക്ട്രിക് സന്ന്യാസിമാർ. (2013). In പകിട 13: ജ്യോതിഷ ഭീകരതയുടെ മറുപുറം. (pp. 82-84). കോട്ടയം: ഡി സി ബുക്സ്.

Wednesday, February 25, 2015

പിച്ചാവരം എന്ന കണ്ടൽ വീട്

കേരളത്തിൽ നിന്നുള്ള വിനോദ സഞ്ചാരികളുടെ അധികം ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാത്ത ഒരു സ്ഥലമാണ് പിച്ചാവരം കണ്ടൽ വനം. നിത്യഹരിതമായ കണ്ടൽ തുരുത്തുകളും അതിനിടയിലൂടെ വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ആഴം കുറഞ്ഞ തോടുകളും ചേരുന്നതാണ് പിച്ചാവരം. തമിഴ് നാട്ടിലെ മറ്റു വിനോദ സഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങളിൽ നിന്നും പിച്ചാവരം പ്രകൃതി ഭംഗി കൊണ്ടും, ഭൂപ്രകൃതിയുടെ പ്രത്യേകത കൊണ്ടും വ്യത്യസ്തത പുലർത്തുന്നു. മൂവായിരം ഏക്കർ വിസ്തൃതിയുള്ള ഈ പ്രദേശം ഇന്ത്യയിലെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ കണ്ടൽ വനം ആയി പരിഗണിക്കുന്നു. ബംഗാളിലെ സുന്ദര വനം ആണ് ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ കണ്ടൽ വനം.

Photo courtesy: Wikipedia
ചിദംബരം പട്ടണത്തിൽ നിന്നും പതിനഞ്ചു കിലോമീറ്റർ അകലെയാണ് പിച്ചാവരം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. ഇവിടെ നിന്നും ബസ്‌ സർവീസ് ഉണ്ട്. ഞങ്ങൾ രാവിലെ എട്ടു മണിക്ക് തന്നെ ബസ്സിൽ പിച്ചാവരത്തെക്ക് തിരിച്ചു. പ്രകൃതി രമണീയമായ സ്ഥലത്തു കൂടിയാണ് ബസ്‌ യാത്ര. ശിവരാത്രി അവധി ദിനം ആയിരിന്നെങ്കിൽ കൂടിയും സന്ദർശകർ തീരെ ഇല്ലായിരിന്നു. രാവിലെ എട്ടു മുതൽ ബോട്ടിംഗ് തുടങ്ങും എന്ന് തുഴക്കാർ പറഞ്ഞു. അതിരാവിലെയും, വൈകിട്ടും ആണ് സന്ദർശന യോഗ്യമായ സമയം. വൈകുന്നേരം ആണെങ്കിൽ കണ്ടൽ കാടുകളുടെ ഇടയിൽ പക്ഷികളെ കാണാൻ സാധിക്കും.

സ്പീഡ് ബോട്ടും, സാധാരണ തുഴയുന്ന ബോട്ടും ലഭ്യമാണ്. തുഴയുന്നവർ നമ്മളെ കണ്ടൽ വന നിബിഡതയിലേക്ക് എത്തിക്കും. വെള്ളത്തിൽ നാല് അടിയോളം താഴ്ചയെ ഉള്ളു എന്നതിനാൽ സാധാരണ ബോട്ട് ആണ് നല്ലത്. ആഴം കുറവായതിനാൽ സ്പീഡ് ബോട്ടുകൾക്ക് കണ്ടൽ കാടുകളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കടക്കാൻ ആവില്ല. 'മതി' എന്ന യുവാവിനെയാണ് ഞങ്ങളുടെ ബോട്ട് തുഴയാൻ നിയോഗിച്ചത്. തുഴഞ്ഞു അല്പം അകലെ എത്തിയപ്പോഴേക്കും 'മതി' അഴിമതി പുറത്തെടുത്തു. മുന്നൂറു രൂപ കൂടുതൽ തന്നാൽ കണ്ടൽ വനത്തിന്റെ കൂടുതൽ ഉള്ളിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകാം എന്ന് പറഞ്ഞു. നൂറ്റി അറുപതു രൂപയാണ് ഞങ്ങൾ ബോട്ട് വാടക കൌണ്ടറിൽ അടച്ചത്. ഞങ്ങൾ തർക്കിക്കാൻ നിൽക്കാതെ മതിയുടെ വാഗ്ദാനം സ്വീകരിച്ചു. ബോട്ടിന്റെ നിയന്ത്രണം അവന്റെ കയ്യിലാണല്ലോ!! 'മതി' കൂടുതൽ ഉഷാറായി, ബോട്ട് ആഞ്ഞു തുഴയാൻ തുടങ്ങി. 

വിവിധ തരത്തിലുള്ള കണ്ടൽ ചെടികൾ നിറഞ്ഞ തുരുത്തുകൾക്കിടയിലൂടെ ബോട്ട് നീങ്ങി. ഞണ്ട്, കൊഞ്ച്, മീനുകൾ, ആമകൾ, നീർ നായകൾ, നീർ പക്ഷികൾ തുടങ്ങിയ ജന്തു ജാലങ്ങളാണ് ഇവിടുത്തെ താമസക്കാർ. ചെറിയ ഞണ്ടുകൾ കണ്ടൽ ചെടികളുടെ വേരുകളിൽ ധ്യാനിച്ചിരിക്കുന്നത് കാണാം. മീനുകൾ വെള്ളത്തിന്‌ മുകളിലേക്ക് കുതിച്ചു ചാടുന്നതും കണ്ടു. ഇതിനെല്ലാം പുറമേ കണ്ണിനു കുളിർമ്മ നൽകുന്ന പച്ചപ്പാണ് പ്രധാന പ്രത്യേകത. ആൾക്കാർ മുട്ടോളം വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് മീനിനെ പിടിക്കുന്നതും കണ്ടു. കരയിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ കൊച്ചി കായൽ പോലെ തോന്നുമെങ്കിലും ആഴം തീരെ കുറവ്. പശുക്കൾ വെള്ളത്തിൽ കൂടി നടന്നു തുരുത്തുകളിലേക്ക് പോകുന്നത് കണ്ടു. വിശ്വരൂപം സിനിമയുടെ ഷൂട്ടിങ്ങ് നടന്ന സ്ഥലം 'മതി' കാണിച്ചു തന്നു. ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ പറ്റിയ സ്ഥലങ്ങൾ ധാരാളം. ഞാനും എന്റെ സുഹൃത്തും 'മതി'യെക്കൊണ്ട് ധാരാളം ഫോട്ടോ എടുപ്പിച്ചു. കണ്ടൽ വനത്തിന്റെ നിബിഡതകളിലേക്ക് കൂടുതൽ പോയെങ്കിലും ആഴം കുറവായതിനാൽ ബോട്ട് നീങ്ങിയില്ല. രണ്ടു മണിക്കൂർ ഞങ്ങൾ കണ്ടൽ വനത്തിനുള്ളിൽ ചിലവഴിച്ചു.

സുനാമി അടിച്ച ഒരു പ്രദേശം കൂടിയാണ് പിച്ചാവരം. വിനോദ സഞ്ചാരികൾക്ക് വേണ്ട എല്ലാ സൌകര്യങ്ങളും ഇവിടെ ഒരുക്കിയിട്ടുണ്ട്. പ്രദേശമാകെ പ്ലാസ്റ്റിക്‌ രഹിതമായി സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെ സഞ്ചാരികൾക്ക് താമസ സൌകര്യവുമുണ്ട്. ചിദംബരം ആണ് അടുത്ത റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ. വടക്കൻ കേരളത്തിൽ നിന്ന് വരുന്നവർക്ക് കോയമ്പത്തൂർ വഴി ചിദംബരം എത്താം. തെക്കൻ കേരളത്തിൽ നിന്ന് വരുന്നവർക്ക് നാഗർകോവിൽ-തിരുച്ചിറപ്പള്ളി വഴി റെയിൽ മാർഗം ചിദംബരം എത്താം. സുരക്ഷിതമായി കണ്ടൽ വനങ്ങളെ അടുത്തു കാണാൻ പറ്റിയ ഒരു പ്രദേശം തെക്കേ ഇന്ത്യയിൽ വേറെ ഇല്ല.

Friday, January 16, 2015

ഒരു പൂട്ട്‌ വെച്ച കഥ: ഗുണപാഠം

എന്റെ വീട്ടിലെ എഴുത്ത് മേശയുടെ ഒരു വലിപ്പിന് (Desk drawer)  പൂട്ട്‌ ഇല്ല. കുട്ടികൾ ഇടക്കിടെ എന്റെ മേശ റെയിഡ് നടത്തുന്നത് കൊണ്ട് അതിനൊരു പൂട്ട്‌ പിടിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. എന്ത് കൊണ്ട് എനിക്ക് തനിയെ ഒരു പൂട്ട്‌ വാങ്ങി പിടിപ്പിച്ചു കൂടാ എന്നായി അടുത്ത ചിന്ത. പൂട്ട്‌ പിടിപ്പിക്കാനുള്ള സുഷിരങ്ങളും, താക്കോൽ ദ്വാരവും മേശ ഉണ്ടാക്കിയ ആശാരി ഔദാര്യപൂർവ്വം ഇട്ടു തന്നിട്ടുണ്ട്. നിസ്സാര വിലയുള്ള ഒരു പൂട്ട്‌ പിടിപ്പിക്കാൻ അദ്ദേഹം മറന്നു പോയി. വളരെ പഴക്കമുള്ള മേശ ആയതു കൊണ്ട് അതിന്റെ പൂർവ്വ ചരിത്രം എനിക്കറിയില്ല.

ചങ്ങനാശ്ശേരിയിലെ പ്രമുഖ ഹാർഡ്‌വെയർ വ്യാപാരിയായ മുസ്തഫ സാഹിബിന്റെ കടയിൽ പോയി മേശ വലിപ്പിനുള്ള പൂട്ട്‌ മുപ്പതു രൂപയ്ക്കു വാങ്ങി. വൈകിട്ട് ജോലി കഴിഞ്ഞു വരുന്ന വഴി 'ടെക്&മെക്' എന്ന കടയിൽ നിന്നും 'തപാരിയാ' സ്ക്രൂ ഡ്രൈവർ സെറ്റ്(200 രൂപ) വാങ്ങി. വീട്ടിലെത്തി ചായ കുടി കഴിഞ്ഞു മേശയിൽ പൂട്ട്‌ പിടിപ്പിക്കാനുള്ള ശ്രമം തുടങ്ങി. പൂട്ട്‌ കൃത്യമായി വെച്ച് നോക്കി, സ്ക്രൂ ഉറപ്പിക്കാനുള്ള സുഷിരം തീർക്കാൻ അടയാളം ഇട്ടു. മുനയൻ കൊണ്ട് ദ്വാരം ഇട്ടു. പൂട്ട്‌ വിജയകരമായി ഉറപ്പിച്ചു. മേശ അടച്ച ശേഷം, താക്കോൽ കടത്തി പൂട്ടാൻ ശ്രമിച്ചു. മേശക്കൊരു വിസമ്മതം പോലെ. പൂട്ട്‌ കൃത്യമായി വീഴുന്നില്ല. അവയവങ്ങൾ മാറ്റി വെക്കാനുള്ള ശസ്ത്രക്രിയ നടത്തി കഴിഞ്ഞാൽ, ശരീരം പുതിയ അവയവത്തെ സ്വീകരിക്കാൻ ആദ്യമൊക്കെ വിസമ്മതിക്കും എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അത് പോലെ പുതിയ താഴും, താക്കോലും വെച്ചത് എന്റെ മേശക്കു തീരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല എന്നു തോന്നിപ്പോയി. പൂട്ട്‌ വീഴാനുള്ള മേശയുടെ വെട്ട് ഞാൻ പരിശോധിച്ചു, ഞാൻ അറിയാതെ തേങ്ങിപ്പോയി. പുതിയ പൂട്ട്‌ വീഴണമെങ്കിൽ വെട്ടിന് അൽപം കൂടി വീതി കൂട്ടണം. ഉളിയുണ്ടെങ്കിലെ പണി നടക്കു. ഒരു ആശാരിയുടെ സഹായമില്ലാതെ കാര്യം നടക്കില്ല എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. ആശാരിക്ക് നിസ്സാരമായി ചെയ്യാവുന്ന ജോലിയെ ഉള്ളു. വിശ്വകർമ്മാവിനെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചു കൊണ്ട് മേശയോട്‌ ക്ഷമാപണം നടത്തി പിൻവാങ്ങി.

ഗുണപാഠം: അന്യന്റെ തൊഴിൽ മേഖലയിൽ ആവശ്യമില്ലാതെ അതിക്രമിച്ചു കടക്കരുത്. അവന്റെ കഞ്ഞിയിൽ മണ്ണിടാൻ ശ്രമിക്കരുത്. ഓരോരുത്തർക്കും അറിയാവുന്ന പണി ചെയ്ത് ജീവിക്കുക!!

Monday, January 12, 2015

ചരിത്രമുറങ്ങുന്ന ഝാൻസി: യാത്രാ വിവരണം

റാണി ലക്ഷ്മി ഭായിയുടെ കോട്ട കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് ഞങ്ങൾ ഝാൻസി നഗരത്തിൽ എത്തിയത്. ഉത്തരപ്രദേശിലെ അതിപ്രധാനമായ ഒരു നഗരമാണിത്‌. ചരിത്രവും, സംസ്‌കാരവും ഇഴചേർന്ന് കിടക്കുന്ന പ്രദേശമാണ് ഝാൻസി. പുരാതന കാലത്ത് ചന്ദേല രാജ വംശവും, ആധുനിക കാലത്ത് റാണി ലക്ഷ്മി ഭായിയും, പിന്നീട് ബ്രിട്ടീഷുകാരും വരുതിയിലാക്കിയ പ്രദേശമാണിത്. 1857ലെ ഒന്നാം സ്വാതന്ത്ര്യ സമരകാലത്ത് ബ്രിട്ടീഷുകാർക്കെതിരെ നടത്തിയ പടയോട്ടങ്ങൾക്കും ഈ നഗരം സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു.

ഇന്ത്യയിലെ വേഗത കൂടിയ ട്രെയിൻ ആയ ശതാബ്തി എക്സ്പ്രെസ്സിൽ ആണ് ഗ്വാളിയോറിൽ നിന്നും ഉച്ചയോടടുത്ത സമയം ഝാൻസിയിൽ വന്നിറങ്ങിയത്. ബ്രിട്ടീഷുകാർ 1880-ൽ ആണ് ഈ സ്റ്റേഷൻ പണി തീർത്തത്. പുറമേ നിന്ന് നോക്കിയാൽ ഒരു കോട്ടയുടെ രൂപം അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന രീതിയിലാണ് ഇതിന്റെ നിർമ്മിതി. ഇംഗ്ലീഷ്, ഹിന്ദി, ഉർദു എന്നിങ്ങനെ മൂന്നു ഭാഷകളിൽ സ്റ്റേഷന്റെ പേര് പ്രദർശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. വടക്ക് മധ്യ റെയിൽ (North Central Railway) ഡിവിഷനിൽപ്പെടുന്ന ഈ സ്റ്റേഷനിലൂടെ ഇന്ത്യയിലെ പ്രധാന നഗരങ്ങളിലേക്കുള്ള ട്രെയിനുകൾ കടന്നു പോകുന്നു. ട്രെയിൻ വൈകിയത് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ക്ലോക്ക് റൂമിൽ ലഗ്ഗേജ് സൂക്ഷിക്കാൻ ഏൽപ്പിച്ച ശേഷം ധൃതിയിൽ കോട്ട കാണാൻ തിരിച്ചു. റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും കോട്ടയിലേക്ക് 4 കിലോമീറ്റർ ദൂരം ഉണ്ട്. ഓട്ടോറിക്ഷ ഡ്രൈവർമാർ ഞങ്ങളെ വളഞ്ഞു. കോട്ടയിലേക്ക് 80  രൂപ കൂലി വേണമെന്ന് പറഞ്ഞു. ഞങ്ങൾ അവരെ അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നോട്ടു നടന്നു. വിലപേശലിനു ശേഷം 40 രൂപയ്ക്കു സമ്മതിച്ചു. വടക്കെ ഇന്ത്യയിൽ ഏതു കാര്യത്തിനും ന്യായ വില അല്ലെന്ന് തോന്നിയാൽ ധൈര്യമായി വിലപേശാം. ഞങ്ങൾ ഓട്ടോയിൽ കോട്ടയിലേക്ക് യാത്ര തിരിച്ചു. കോട്ടയുടെ ആകാരം ദൂരെ നിന്ന് തന്നെ ദൃശ്യമാകാൻ തുടങ്ങി.

Thursday, January 1, 2015

വിവാഹ ബന്ധം പുനസ്ഥാപിക്കാനുള്ള അപേക്ഷ (Restitution of Conjugal Rights)

ഇക്കാലത്ത് വിവാഹ ബന്ധം സമാധാനപരം അല്ല. പുരുഷനും സ്ത്രീയും സങ്കൽപ ലോകത്താണ് ജീവിക്കുന്നത്. യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ യാഥാർത്യങ്ങളുമായി പൊരുത്തപ്പെടാനാകാതെ ഉഴലുകയും, വിവാഹത്തിന് മുൻപ് മനസ്സിൽ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ പളുങ്ക് കൊട്ടാരം തകർന്നടിയുകയും ചെയ്യും. ജീവിതത്തെ ലാഘവത്തോടെ കാണുന്നത് കൊണ്ട് പ്രശ്നങ്ങളെ വേണ്ടവിധത്തിൽ പരിഹരിച്ചു മുന്നോട്ടു പോകാനുള്ള ക്ഷമ യുവതി യുവാക്കൾക്ക് കുറവാണ്.

നിസ്സാര കാര്യങ്ങൾക്ക് പോലും ഭാര്യയെ/ ഭർത്താവിനെ ഉപേക്ഷിച്ചു കടന്നു കളയുന്ന പ്രവണത ഇക്കാലത്ത് കൂടുതലായി കണ്ടു വരുന്നു. ഹോട്ടലിൽ നിന്നും ഭക്ഷണം വാങ്ങിച്ചു കൊടുക്കാത്തതിനു ഒരു മലയാളി യുവതി വിവാഹ മോചനം തേടി കോടതിയെ സമീപിച്ച വാർത്ത‍ ഈയിടെ പത്രത്തിൽ വരികയുണ്ടായി. നിസ്സാര കാര്യങ്ങൾക്ക് പോലും ഭർത്താവിനെ ഉപേക്ഷിച്ചു സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം ജീവിക്കാൻ പോകുന്ന സ്ത്രീകളുടെ എണ്ണം കൂടുതലാണ്. കുട്ടിക്ക് വാങ്ങിച്ചു വെച്ച ബിസ്കറ്റ് ഭർത്താവ് കഴിക്കുന്നു എന്നത് കൊണ്ട് ഭർത്താവിന്റെ കൂടെ ജീവിക്കാൻ സാധിക്കില്ല എന്ന് ഒരു യുവതി കോടതിയിൽ ആരോപിക്കുകയുണ്ടായി!! ചായയുടെ കൂടെ ബിസ്കറ്റ് കഴിക്കാറുണ്ട് എന്ന് ഭർത്താവ് സമ്മതിച്ചു. സന്തോഷത്തോടെ ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ പിന്നീട് ആരോപണങ്ങളായി തിരിച്ചു വിടുന്നതും പതിവാണ്. ഭർത്താവ് ബ്ളൂ ഫിലിം കാണിച്ചു എന്നതു പ്രധാന കാരണമായി ഒരു യുവതി കൌണ്‍സിലിംഗ് സമയത്ത് ഉന്നയിച്ചത്. ഇണങ്ങിയിരിന്ന സമയത്ത് ദമ്പതികൾ ഒരുമിച്ചിരിന്ന് ബ്ലൂ ഫിലിം കണ്ടിരിന്നു എന്ന് പാവം ഭർത്താവ് കൌണ്‍സിലറോട് പറഞ്ഞു!! നല്ല നാളുകളിൽ ഒരുമിച്ചു സന്തോഷത്തോടെ ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ ആരോപണങ്ങൾ ആയി ദമ്പതികൾ ഉന്നയിക്കുന്നത്പതിവാണ്.

Wednesday, December 17, 2014

സദാചാര കോമാളികൾ

Image courtesy: R. Prasad, Mail Today
ചുംബന സമരം നാലാൾ കൂടുന്നയിടത്തെല്ലാം ചർച്ചയായി കഴിഞ്ഞു. ടെലിവിഷൻ ചാനലുകളിൽ പോലും അതിന്റെ അലകൾ ഇത്  വരെ കെട്ടടങ്ങിയിട്ടില്ല. അടുത്തയിടെ ചുംബന സമരത്തെ സംബന്ധിച്ചു ഏതാനും ചാനൽ ചർച്ചകൾ കാണാൻ ഇടയായി. ചർച്ചകളിൽ എല്ലാം തന്നെ ചുംബന സമരത്തെ അനുകൂലിക്കുന്നവരും, അതിനെ എതിർത്ത സദാചാരവാദികളും ഉണ്ടായിരിന്നു. സദാചാരവാദികളുടെ കാര്യവിവരം ഇല്ലായ്മ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. രൂപത്തിൽ മാത്രം അവർ സദാചാര വാദികൾ എന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും, അവരെ ഏതു തൊഴുത്തിൽ കെട്ടുമെന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. ചുംബന സമരത്തെ അനുകൂലിച്ചു സംസാരിച്ച ആളുകളുടെ പല ചോദ്യങ്ങൾക്കും മുൻപിൽ സദാചാര വാദികൾ എന്ന് തോന്നിക്കുന്നവർ  ഉത്തരമില്ലാതെ തപ്പി തടഞ്ഞു.